Epizod 15

Przepraszam za wykonanie! Już na samym początku muszę to zrobić, bo straciłam wenę. Dzisiaj, choć miałam pomysł na notkę, czuje że nie dałam z siebie 100%... Mimo to, mam nadzieję, że się spodoba. Miłej lektury!

***

- No nareszcie, umierałem z głodu! – Sasuke odebrał reklamówki z rąk Naruto. – Spaghetti? – uśmiechnął się wąchając jedną z nich.

- No pewnie – ściągnęła buty. – Tylko uważaj! – krzyknęła widząc, jak niebezpiecznie przechyla plastikowe pudełko z ciepłym posiłkiem.

Dziewczyna poszła do łazienki, by umyć twarz. Sasuke ruszył do kuchni, by zabrać się za jedzenie.

- Nie będziesz jadła? – krzyknął, widząc tylko jedno pudełko makaronu.

- Zaraz wychodzę – uśmiechnęła się zabierając z kuchni reklamówki z nowymi ubraniami.

- Gdzie? – burknął niezadowolony. Nie podobało mu się, gdy wychodziła gdzieś bez niego.

- Ino umówiła mnie z jakimś kolesiem. Idziemy na kawę – położyła reklamówki na kanapie, by znaleźć sukienkę w jednej z nich.

- Jakim kolesiem? Znam go? – warknął zostawiając jedzenie na blacie i podchodząc do niej.

- Nie wiem, sama go nie znam – uśmiechnęła się wciągając bordową sukienkę.

- Yhm i tak po prostu sobie idziesz, tak? Nie znasz go, ale idziesz? – wyraźnie był zdenerwowany. – Idź sobie, tylko nie płacz jak coś się stanie – warknął.

- Oh, mógłbyś ładniej wyrażać troskę – zachichotała mijając go w drodze do łazienki.

- Po prostu nie chcę, żeby coś ci się stało. To źle? – zabrał się za zimne już spaghetti.

- Wrócę przed dziesiątą, obiecuje – uśmiechnęła się, przytulając go od tyłu.

- Nie za ładnie się ubrałaś dla jakiegoś palanta? –mruknął pod nosem.

Naruto miała na sobie wysokie, czarne szpilki, cienkie, czarne rajstopy i bordową sukienkę. Wyglądała przepięknie. Założyła jeszcze czarną skórzaną kurtkę i była gotowa do wyjścia.

- Nie sądzę – pomachała mu na do widzenia.
- Naruto! - zatrzymał ją w przedpokoju. - Uważaj na siebie...
Dziewczyna uśmiechnęła się najpiękniej jak mogła.
- Gdy wrócę, obejrzymy jakiś film - rzuciła wychodząc.

***

Sasori od pewnego czasu spotykał się z Ino. Były to przyjacielskie spacery, albo wypady na piwo. Nie uważał jej za potencjalną kandydatkę na dziewczynę. Poza tym nie mógłby chodzić z kimś, kogo spódniczka czasami jest krótsza od apaszki. To samo ona – choć podobał jej się i bardzo go lubiła, wolała mu opowiadać o swoich przygodach z chłopakami niż z nim taką przeżyć. Dzisiaj mieli jeden z takich wypadów. Siedzieli na ławce w parku rozmawiając o udanych zakupach blondynki.

- Zapomniałam ci powiedzieć! Naruto poszła dzisiaj na randkę i to z jakim przystojniakiem! – Ino aż podskakiwała z radości.

- C-co? – Sasori otworzył szeroko oczy w zdziwieniu. – Z kim?

- Byłyśmy w „Cropp Village”. Naruto przymierzała fajne koszulki i jeden ze sprzedających  przechodził akurat koło przymierzalni. Zobaczył ją – przetarła łzy, których nie mogła powstrzymać ze śmiechu. – Ta wyleciała od razu ze sklepu. Postanowiłam dać mu jej numer i się umówili! – gestykulowała przy tym radośnie.

- Ale jak się nazywa? – Sasoriemu nie szczególnie było do śmiechu. Patrzył na blondynkę z poważną miną.

- Dlaczego? Znasz kogoś tam pracującego? – chłopak nie przestawał na nią patrzeć, więc zastanowiła się poważnie. – Chris chyba… Jakoś tak…

- Blondyn? – przetarł dłonią policzek.

- Tak…

- Gdzie się spotkają?

- Znasz go?

- Pytam: gdzie się spotkają?! – jego irytacja wzrastała.

- Coffee Paradise... Co się dzieje?

Chłopak zerwał się na równie nogi.

- Później zadzwonię.

***

Naruto dopiero wysiadając z metra zdała sobie sprawę, że to będzie jej pierwsza randka. Z nerwów rozbolał ją brzuch. Siedziała przy stoliku, męcząc kubek z kawą. Chcąc czymś zająć ręce, zaczęła nerwowo zdrapywać logo „Caffee Paradise”. Prawdziwie zdenerwowała się jednak dopiero wtedy, gdy zobaczyła radośnie uśmiechniętego blondyna.

- Jeszcze nie miałem okazji się przedstawić – Chris – wyciągnął do niej dłoń.

- Naruto –zawstydziła się ściskając jego rękę.

- Cieszę się, że przyszłaś… Kawy? – jego proste, białe zęby odbijały światło rażąc blondynkę.

- Już mam – wskazała na odrapany kubek.

Chłopak prawdopodobnie przyszedł tu prosto z pracy. Był ubrany tak samo i wyglądał równie przystojnie - choć nie sądziła by w tej kwestii coś się mogło zmienić.

- Zaraz wrócę – podszedł do kasy, by złożyć zamówienie.

Naruto spojrzała na telefon. Dwadzieścia nieodebranych połączeń od Sasoriego. Zaczęła pisać do niego SMSa z informacją, że odezwie się później, ale nim kliknęła „wyślij”, usłyszała swoje imię.

- Naruto! – Sasori wleciał do kawiarni w pośpiechu. Chris właśnie wrócił do stolika z kawą.

- Sasori? Co ty tu robisz? – wstała.

- Nie możesz z nim być, Naruto. To jest debil, wykorzystuje dziewczyny na lewo i prawo – wskazywał blondyna palcem. Ludzie naokoło nie kryli zainteresowania, a blondyn zdenerwowania.

- Co ty mówisz? Sasori, spotkałam go po raz pierwszy! Nie będę z nim chodzić!

Sam Chris chyba nie wiedział co się dzieje. Patrzył to na Naruto, to na Sasoriego, którzy wyraźnie zapomnieli o jego obecności.

- Naruto, kocham cię… Proszę…

- Czekaj, co? – przerwała mu.

- Kocham cię – wyprostował się, by wyglądać pewnie.

Blondynka nie wierzyła w to, co słyszy. Stała jak kołek, przyglądając mu się z pewnym przerażeniem. Przez myśl przeszło jej, że odszedł od zmysłów. Przeczesał dłonią czerwone włosy i podchodząc do niej bliżej powtórzył spokojnym, ciepłym, cichym głosem.

- Kocham Cię.

- Żartujesz, nie mówisz poważnie... – broniła się myśląc, że robi z niej idiotkę.

- Nie żartuje. Chce być z tobą. A ty? Będziemy parą? – ucałował delikatnie jej czoło.

Pustka. Pustka to wszystko co miała teraz w głowie. Patrzyła na niego i nie potrafiła myśleć. Nie wiedziała co odpowiedzieć, nie zastanawiała się nawet nad tym. Spuściła wzrok, wzruszając ramionami.

Chłopak uśmiechnął się radośnie, zabrał jej torebkę i obejmując ją ramieniem, wyprowadził z kawiarni. Pokazał jeszcze tylko Chrisowi środkowy palec, choć to umknęło zamyślonej blondynce.

Czyżby miała… chłopaka?

***

I przepraszam, że taka krótka... ^^'